Wandelen door Tokyo

Tokyo, maandagmiddag 16 maart. Om even af te kicken van het vliegen en al ‘t reizen met de bus naar en van Toyama en Tonami, gaan we met z’n drieën (Eszter, Melanie en ik), een wandeling maken door Yanake, een stukje oud-Tokyo. Vanuit het hotel staan we in nog geen kwartier op de oudste begraafplaats van Tokyo. Een brede laan, natuurlijk aan weerszijden beplant met oude kersenbomen, doorkruist dit vredige oord. Ik probeer me een voorstelling te maken hoe het er over een paar weken uit zal zien met de bloeiende kersenbloesem tegen een strak blauwe lucht, in combinatie met de deftige grijze grafstenen. Vast héél mooi! Hier ontdek ik ook eindelijk enkele vogeltjes. Die zie en hoor je niet veel, ook niet buiten de stad, net zo min als honden en katten. We laten de begraafplaats achter ons en vervolgen onze toch langs de Sanzaki-zaka, een lange aflopende straat met lage piepkleine huisjes en dito winkeltjes. Er tussenin ontdekken we tientallen vrij grote tempels. Het lijk wel of op de hele wijk de rust van de grote begraafplaats afstraalt. Ook hier vallen mij weer die typisch Japanse grijs- en bruintinten op. Geen uitbundige kleuren, behalve dan in het schattige winkeltje, dat prachtig gedrukt papier en stofjes verkoopt, en waar Eszter en Melanie enkele leuke originele cadeautjes voor het thuisfront kopen.  

Het is heel verhelderend om door de wijk te lopen en mensen tegen te komen in hun leefomgeving. Ons beeld van ‘de Japanner’ is toch beperkt tot de mensen die wij tegenkomen op straat, in de hotels of in concertzalen. Meestal maken zij een gejaagde en vermoeide indruk, zich haastend naar hun werk of slapend in de metro. In de concertzalen zitten zij muisstil en afwachtend, pas na afloop barst hun enthousiasme los. Hier zien wij ze hun kinderen van school halen, de heuvel op fietsen, boodschappen doen, in een café met een Franse naam in hun kop roerend bijkomend van hun dag. Op een klein politiebureau zitten drie schooljongens schuldbewust op hun ouders te wachten. Bij de ingang van een tempel voert een man een kat. Twee dames op leeftijd (in prachtige kimono) dragen hun winkeltassen, op houten schoentjes trippelend naar huis. Een prachtige dreumes achterop de rug van zijn fietsende moeder gebonden, spreidt de armen en roept: ‘yippee’! Een jongen sleept zijn cello naar huis van de les. Er staan bloempotten voor huizen. Een meisje zit dwars op een fiets, boos en op iemand wachtend. (het zijn net mensen). Ik loop snel door, want Sylvia en Melanie lopen nu wel erg ver op me uit!  

Uiteindelijk keren we om en lopen terug naar het Uenopark. De overgang is groot. Ineens lopen we tussen gigantische gebouwen zoals het Nationaal Museum. Daar kunnen we gemakkelijk de metro nemen naar ons hotel om daarin de buurt te gaan eten.  

Na een paar uur sjokken - even lekker die vliegtuigbenen gestrekt hebbend - is het uiteraard weer tijd voor de maag. Ook die is inmiddels aangepast aan de bioklok van Japan. Gelukkig zijn we met zijn drieën, anders is het zo’n gedoe om inderdaad al het lekkers te kunnen proeven:

a. vanwege plaatsgebrek in de vaak “kleine” restaurantjes

b. iedereen wil wat anders.

Dat is best grappig om eens mee te maken, maar vanavond even niet. Sylvia weet nog een traditioneel Japans eettentje, haar aangeraden door een werknemer van het hotel. Daar hebben Eszter en ik wel oren naar, want we houden wel van de Japanse keuken. Toch snakken we ook naar lekkere groenten, want  “rijst met” overheerst onze maaltijden enigszins.

Op een gegeven moment denken we het gevonden te hebben en we hopen maar dat het goed komt. We moeten een steegje in en zien een bord met al hun gerechten. Dat ziet er zeer gevarieerd uit, dus we doen ‘t! Hups naar boven in een flatgebouw en ja achter een glazen deur en het gordijntje horen we wat geroezemoes dat al snel verandert in gekakel veroorzaakt door twee volle tafels met Japanse schoolmeisjes. Dat zien we hier overigens wel veel; schoolkinderen laat op de avond nog in uniform in groepjes op straat of in restaurantjes zonder ouders. Die zullen vast nog aan het werk zijn. We blijken de enige buitenlanders en trekken de aandacht, ook van twee heren tegenover ons die zaken bespreken, hè bah!

Gelukkig krijgen we al snel een plaatjesmenukaart en bestellen die overheerlijke groene thee. En ik kan het niet laten om toch ook maar warme sake te nemen. Intussen zoeken we groenten en vinden die ruimschoots tussen de sushi en de yakitori. Er wordt een leuk menu samengesteld, bestaande uit salade, wel of geen soep met udon, sushi en als sluitstuk St. Jacobsschelpen die we zelf mogen verwarmen op tafel. Hmmmmmmmmmmmmm, heerlijk; echt Japans eten en met stokjes alsof we niet anders gewend zijn. Alhoewel, ik vraag me stiekem af hoe ik in godsnaam die enorme blaadjes groene sla eerst moet opvouwen en dan in mijn mond moet krijgen zonder de vingers te gebruiken….?

Het gesprek gaat eerst over de indrukken opgedaan in de wijk Yanaka en dan wordt het even serieus en volgt er een soort werkoverleg met als voornaamste onderwerp: groepsklank. Jemig, we zijn echte ambitieuze musici die ongeacht positie of leeftijd streven naar perfectie in het groepsgebeuren van het orkest. Ik houd er eigenlijk wel van om met collega’s dit soort delicate zaken open te bespreken. Het gesprek gaat o.a. over stokindeling. Altijd lastig om met - op deze tournee - 16 en 14 mensen in 1 groep op dezelfde plek van de stok te spelen. In zo’n wervelend groepsgebeuren is het altijd een uitdaging om de balans te vinden tussen je aanpassen aan de groep waarin je speelt, de rest van het orkest en je eigen speelmanier behouden.

Tja, na nog wat heerlijke groene thee en (oeps) warme sake komen we er echt niet uit, behalve dan dat we zeer open hebben kunnen discussiëren en het streven naar nog een mooieere groepsklank overheerst. Met een voldaan gevoel nemen we afscheid en gaan we ieder lekker rommelen op onze hotelkamer.

Sylvia van der Grinten, Eszter Frauenholz, Melanie Jansen