Overdenking

Het zit erop. We vliegen vandaag naar Nederland, na een prachtige tournee. Hieronder vindt u een bijdrage van Cécile, en hierboven een filmpje gemaakt door Joke en Farinaz.

Als we in Nederland zijn, volgt er nog één blog, met bijdragen van diverse musici en veel foto's.

Overdenking.

Het HGO-ei  is gelegd, we zijn eindelijk gearriveerd in Tokio en kunnen genieten van ongeveer 28 vrije uren, na  een aantal zware dagen, inclusief meerdere malen 2 concerten op 1 dag, uren in boemeltreinen, een gecancelde vlucht naar Tokio, en een daaropvolgende voor mij onwelkome en onverkwikkelijke  tweede nacht in Matsuyama, waar ik in plaats van de broodnodige nachtrust in  te halen, voornamelijk de muren van mijn piepkleine sanitaire onderkomen van dichtbij heb bekeken. Toen ik om half zeven eindelijk in slaap viel en 10 minuten later ruw werd gestoord door de wake-up call, ontglipte me iets dat ik nu beter niet kan herhalen. 

Maar na de vlucht van vanochtend en nog  ‘n flinke file op de ring van Tokio, zit ik nu enigszins verdwaasd maar opgelucht, met een lege maag  maar wel een Latte Extra Large  in de Starbucks te staren naar de voor mij nog altijd ondoorgrondelijke Japanners. Ja, al de tweede toernee en na bijna 14 dagen nog steeds ondoorgrondelijk, waanzinnig gedisciplineerd, beleefd, rustig, fatsoenlijk, beheerst (zolang je niet na 12u ’s nachts een Shinto-hall of karaokebar binnenstapt) en volgens mij nooit zichzelf. De prestatiezucht, regels en etiquette  houden deze gekke wereld voortdurend in bedwang. In ons publiek zitten verkouden toehoorders met mondkapjes voor te luisteren. Zodra de maestro de hand heft om iets te vertellen verstomt het applaus binnen de seconde, bij hotels en concertzalen worden we buigend verwelkomd en uitgezwaaid. De service en dienstbaarheid hebben onwerkelijke vormen aangenomen en hier en daar meen ik daarover weleens enige irritatie te hebben waargenomen bij nuchtere, lieve maar ook vermoeide collega’s…

Er wordt hier het klokje rond gewerkt, velen hebben meer dan één baan om het hoofd boven water te houden  in deze peperdure stad. Het is altijd druk, de spits in de metro is om 23u ’s avonds nog steeds aan de gang. De metro, die wonderlijke wereld ondergronds, waar miljoenen mensen zich uitdrukkingsloos langs elkaar bewegen door gangenstelsels, zonder elkaar aan te raken, te duwen of trekken, iedereen maakt ruimte voor elkaar. Gsm’s  gaan nooit hoorbaar af, niemand neemt op het bekende Hollandse decibellenniveau het boodschappenlijstje, z’n stagnerende relatie of de dag door met degene aan de andere kant van de lijn, maar iedereen staart zwijgend op z’n schermpje of zit te knikkebollen, al dan niet met mondkapje voor. Toch is het een enorme herrie, nerveuze elektronische en nutteloze muziekjes die klinken bij open en dichtgaan van de deuren, talloze mededelingen die door beleefde en opgewekte Japanse damesstemmen via de intercom worden gedaan en het geraas van de trein.

Boven de grond beweegt zich een haast geuniformeerde massa, de heren in donker pak en aktentas, de dames als elegante poppedijntjes in kittige mantelpakjes en zonder uitzondering torenhoge hakken (waarop, door de in veel gevallen oosterse o- of x- benen, soms moeizaam wordt voortbewogen, maar dit terzijde), naar werk en verplichtingen. Er lijkt hier weinig tijd om te genieten, het staat zeker niet boven aan de Japanse lijst met prioriteiten. Werken, verdienen en presteren, daarna komt er een hele tijd niets, lijkt het. Er wordt ongekend veel aandacht besteed aan uiterlijk en status, ik ken geen land zo merkgericht als Japan. De warenhuizen zijn één grote etalage met pracht en praal, ultrachique  toonzalen,  maar lekker shoppen, nou nee.  Relaxt in de rekken graaien zoals bij ons in de Bijenkorf of onvolprezen Hema is er niet bij. Er staan hordes gedienstige dames te wachten om je te begroeten of helpen, en dat alles zonder een woord Engels te spreken. Wat overigens weinig Japanners kunnen. De Babylonische spraakverwarringen waar ik de afgelopen weken getuige van was, waren soms hilarisch, als er  iets vreemds of  op je bord lag dat je niet had besteld of in een drogist de meest extravagante plaknagels in je handen krijgt gedrukt terwijl  je duidelijk probeert te maken dat je een labello zoekt.

Altijd wanneer ik via ons vak een nieuwe plek op de wereld ‘exploreer’, vraag ik me af of ik er een periode zou kunnen wonen en werken, zo ook nu. Maar eigenlijk heb ik nog te weinig van de 'echte' Japanner gezien om daarop het antwoord te weten. De vraag die meteen opdoemt, of ‘De Echte Japanner’ überhaupt bestaat, levert louter vraagtekens op, ze laten weinig van zichzelf zien. Een periode hier wonen, werken, van de cultuur genieten en lekker eten, ik zou het kunnen, maar niet zonder mezelf en spontaan te kunnen en durven zijn. Dat laatste, voor mij een groot goed, lijkt hier weinig bestaansrecht te krijgen, het zou  dan ook behalve een periode van verwondering en bewondering voor deze bijzondere wereld en mensen, een overwinning  zijn. Ware het niet dat ik gelukkig niets hoef te overwinnen, althans niet op Japans terrein, mijn huis, haard en HgGO zijn gelukkig in Arnhem,  waar je gewoon mag zijn wie je bent.  Meestal dan toch…

Ik geniet met volle teugen van deze vrije dag, ook al is het met een hoofd vol watten van reizen en slaapgebrek, ik wandel, kijk, observeer en geniet, koop cadeautjes voor alle geliefden, en zie uit naar het laatste concert morgen in de prachtige Suntoryhall.  Nog één keer het expressieve gezicht van onze maestro, met z’n prachtige glimlach, en z’n mooie voorstelling bij het applaus, waarbij hij bijna iedereen uit het orkest afzonderlijk laat opstaan. Daarna naar huis, met een vermoeid maar ook voldaan hoofd vol mooie herinneringen en indrukken.

Vanuit je werk, je passie, de wereld zien en je verwondering tot in lengte van dagen kunnen blijven voeden. Een grotere luxe is niet denkbaar.

Cecile Huijnen

Terug naar Nederland

Het zit er weer op. We vliegen vandaag terug naar Nederland.  Dan spelen we weer voor u!

Onze eerste concertserie in Gelderland is een heerlijk romantische, met werk van Schumann en Brahms. Komt u naar ons luisteren op 17 april in Zutphen, 18 april in Musis Sacrum of 19 april in Nijmegen? Na afloop van het concert kunt u ons in de foyers bij de vriendenbalie treffen en kunt u honderduit vragen over Japan stellen! http://www.hetgeldersorkest.nl/site/concerten/concerten/concerten/schumann-en-brahms