Nagoya

Jarig in Japan

Voor het eerst in 48 jaar was ik niet dichtbij huis jarig. In de bijbel (het reisschema boekje) staat een lijstje met de jarigen tijdens de tournee. Reeds een aantal jaren vier ik mijn verjaardag mager, niet groots maar wel thuis met mijn gezin, vrienden en familie als de tijd het toelaat. Het idee om niet thuis te zijn en je verjaardag te “vieren” op reis en met concerten is niet mijn ideaal beeld. Al 41 jaar ben ik gelijk jarig met Mette, onze fagottiste uit het orkest. Als we een repetitie hebben op de bijzondere dag, dan zet het orkest Happy Birthday in, en is het hele orkest op de hoogte. Na het concert, de dag voor mijn verjaardag, heb ik heerlijk gegeten en werd ik om 24.00 uur gefeliciteerd met mijn verjaardag door Saskia, Martijn en Agaath. Het rare gevoel van de jetlag kwam even terug omdat het in Nederland 8 uur vroeger is en mijn tweelingzus Miriam nog 8 uur moest wachten voordat ze jarig was.

De ochtend van onze verjaardag hebben Mette en ik ontbeten in de ander hotel in Sapporo. Op de terugweg naar ons hotel kwamen we een aantal collegae tegen die aan de overkant van de straat ons begonnen toe te zingen en anderen die ons midden op de stoep feliciteerden. Langzaam drong steeds meer door dat we echt jarig zijn en dat iedereen beseft dat je het 24 uur of 24 + 8 uur zonder thuis moet doen.

De repetitie begon en ik werd alweer gefeliciteerd; rondom mijn lessenaar kwamen verschillende cadeautjes te liggen en Mette en ik kregen een muzikaal Lang zullen ze leven.

De repetitie zelf was al een groot cadeau; Kobayashi repeteerde heel goed en HGO was klaar voor een uiteindelijk ook zeer goed concert.

Na het concert hadden we afgesproken om met de hele altvioolgroep en de remplaçanten iets te gaan eten en drinken in een echt Japans sushimi restaurant. We hebben zonder schoenen heerlijk gegeten. Eileen nam even het woord en ik werd verwend met cadeautjes, typisch Japanse cadeautjes zoals sokken met een aparte teen, een stikker voor op de mobiel en een ingepakte pijlinktvis….

Het was heel gezellig, ik voelde me nog meer jarig, elke minuut en elk uur, het was een lange verjaardag die ik niet snel zal vergeten.

Een goed mooi concert met een enorm wij gevoel, Kobayashi in topvorm. Dank jullie wel lieve collegae!

Peter van Praagh

Moeilijke momenten

We zijn over de helft van de tournee door Japan. Het is vaak druk; reizen, op tijd eten of toch maar gewoon niet; wat moet er mee in het koffertje, warm of koud weer, hoe laat spelen we, waar en welk programma? Voor mij is het ook belangrijk dit te weten, omdat voor Sheherazade de harp heel anders gestemd moet worden dan voor de Schilderijententoonstelling. Voor de laatste moeten er synoniemen gestemd worden. Bovendien moeten mijn vingers voor de eerste zachter zijn. Het eelt viijl ik er dan een beetje af.

Wat voor mij prettig is, is dat een half uur voor aanvang mijn collega’s van het podium moeten; mijn moment om rustig en goed te kunnen stemmen of vooral de nieuwe snaren, inmiddels vijf stuks, goed te controleren. Het afstemmen op de omgeving wordt soms toch wat moeilijk. We zijn allemaal mensen met verschillende energieën. De vermoeidheid slaat toe en bij velen is het verlangen naar huis of even een moment voor jezelf sterk aanwezig.

Tijdens de ochtendwandeling zie ik verschillende collega’s alleen op pad. Er zijn ook moeilijke momenten bij de concerten. Bij het ene concert is de concentratie beter dan bij het andere. Als iedereen zich gedreven voelt en Kobayashi zeer energiek is, dan is het heerlijk spelen en klinkt het prachtig. Het publiek kan ook zeer enthousiast reageren. Soms een staande ovatie. Dat is geweldig om te zien. Hiervoor doe je het. Daarom speel je in een orkest, om de mensen even een moment van ontroering of geluk of schoonheid te laten ervaren en dit nog een hele tijd met je mee te nemen. Even geen kredietcrisis; je vraagt je toch af hoe het in deze tijd mogelijk is dat de zalen uitverkocht zijn; 80 euro kost een kaartje!

In een van de warenhuizen zag ik kimono’s voor tussen 8.000 en 15.000 euro!

Alle dure topmerken voor kleding van over de hele wereld zijn hier in Japan aanwezig. En dan die vele restaurantjes. Japanners lijken erg veel buitenshuis te weten. Zelf verlang ik naar mijn eigen thuis met Ruud en David. Lekker zelf rijst koken met veel groente en vlees in de wok. En dan heerlijk even rustig zitten bij de open haard of een stevige knuffel of aai over de bol.

De lente is in Nederland ook begonnen. De natuur ontluikt, de vogels laten zich horen, evenals de kikkers. In de verte de mooie waterplas. Nu ik op dit moment zit te schrijven, staat de TV op een zender met prachtige voor mij favoriete natuuropnamen. Bergen, meren, beekjes, vogels, terwijl op de achtergrond het lawaai van de stad er is, en dat om 5 uur ’s-ochtends.

Voor mij liever de geluiden van de natuur of als het dan toch wat luider moet: heerlijk het geluid van mijn orkest en wel hier in Japan onder de bezielende leiding van onze dirigent Kobayashi.

Liefs van Diana de Vries.