Het eerste concert

Vandaag een iets andere samenstelling van deze weblog dan u tot nu toe gewend was. Het orkest is - na de eerste paar dagen in Tokyo - nu echt op reis door het land. Dat betekent dat we niet altijd de beschikking hebben over internet.

Het filmpje van vandaag is een echt beeldverslag, gemaakt door Mette Laugs, van ons eerste concert. 

Daarnaast hebben Diana en Peter de tijd in trein en bus gebruikt om stukjes te schrijven, zoals hieronder te zien is.

Lees, kijk, geniet en reis virtueel met ons mee. Morgen weer een nieuw filmpje, nieuwe teksten en ongetwijfeld ook weer foto's.

Tot morgen!

Een land met zoveel uitersten.

Gisteren 11 uur geslapen, vandaag door de storm maar 4 uur. Kan ik wel mooi dit stukje schrijven, na eerst even met David en Ruud te hebben gebeld. Ik mis ze wel hoor! Ook al is hier heel veel te doen.

Is Japan aan één kant heel modern met indrukwekkende architectuur, zeer hoge gebouwen, 3 lagen wegdek plus trein, druk maar wel goed georganiseerd, aan de andere kant de tempels met hun prachtige schoonheid en oude tradities waar er een oase van rust is en je diep binnen in je de kracht en schoonheid kunt voelen en je met het diepste in je kunt verbinden. Heerlijk om je aan de stilte over te geven.

Met Liliane en Arturo de luxe genomen om met een chauffeur van Tokyo naar Kamakura te gaan. Veel extra informatie gekregen en heerlijk kunnen genieten van niet alles te lopen. In elk geval waarderen zowel mijn benen als mijn rug dit enorm. Een kleine tempel bezocht, zo mooi in een kom van de bergen gelegen met prachtige hoge bamboebomen en waar de thee van een groen poeder gemaakt werd, geklopt met een borsteltje tot het heerlijk schuimde. De tuinen worden heel intensief onderhouden. Op de knieën met een soort haak door het gras, kleine mosjes eruit halen, struiken “knippen”. Geweldig, alles prachtig in balans. En dan denk ik soms dat ik thuis in de tuin wel goed bezig ben. Nou daar kan wel het een en ander aan worden verbeterd!

Andere tempels, veel groter, ook heel mooi. Of de Boeddha, immens groot, zijn energie verspreidend over de omgeving.

De Japanner is heel respectvol voor heel veel in zijn leven, maar soms zie en hoor je hem weer tegenovergesteld, rochelend of soep slurpend, geweldig hard niesend, terwijl dit eigenlijk niet mag.

Ook bij het concert verschillen. Lijkt ons orkest op tournee groot, kan het nog veel groter zoals te zien en te horen was met de combinatie Japan Philharmonic Orchestra en Het Gelders Orkest. De muziek met zijn enorme dynamische verschillen wat goed in mijn vingers te voelen was, mooi, intens zacht of extreem hard tot pijn in mijn vingertoppen.

Voor het orkest fysiek nog een verschil. Eerst heerlijk ruim zitten en op het grote podium van deze prachtige zaal, en dan, nadat ik met mijn arm mijn collega “gemept” heb, toch wat klein als je moet zo’n groot orkest daar zit.

Dan het probleem van de stoel. Japanners zijn klein en hoe moet dat als je zolang als bijvoorbeeld Joost bent? Ik voel me dankbaar op mijn eigen stoel.

Straks gaan we met een sneltrein naar Iwaki en dan spelen we een heel programma met veel ruimte op het podium; heerlijk luxe, al zal ik de Japan Philharmonic Orchestra leden wel missen hoor!

Diana de Vries.

Organisatietalent

Voordat wij naar Japan vertrokken, kregen alle orkestleden – een kleine 100 mensen – een draaiboek. Ideaal om precies te weten hoe laat de bus vertrekt van het hotel naar Suntory Hall of naar het treinstation vanwaar HGO vertrekt met de Shinkansen naar of richting het volgende concert. Als orkestlid hoef je niet na te denken hoe je moet rijden of hoe laat je over moet stappen van bus naar trein.

In de “bijbel”, het tourneeschema, staat alle info die van belang is voor de orkestmusicus. Maar de achtergrond, de voorbereidingen en consequenties van het schema weten we als orkestlid niet. We zijn schapen die de impresario volgen, letterlijk. Op stations worden we (100 mensen) door de mensenmassa geloodst naar de Shinkansen. In de trein, met een snelheid van 300 kilometer per uur, komt mij ter ore dat het reisschema is omgegooid wegens slecht weer. We rijden minder lang in de trein en langer in de bus. Het zal ten koste gaan van de repetitie voorafgaand aan het concert. Ook daar is reening mee gehouden; ruimte repetitietijd (Maestro Kobayashi houdt niet van repeteren, wel van doorspelen) en een ruime planning in aankomsttijd en aanvangtijd van de repetitie. Klassewerk, en als 1/100 van een groep merktje niet veel van de hele organisatie en voorbereiding.

Dat is een groot compliment voor de organisatie want wat wij moeten doen is: je kunnen voorbereiden op een concert met volle zalen, aandachtig publiek en een dirigent met eenn enorme energie die veel vraagt van de orkestmusicus.

Verkeersdirigent

Op elke hoek van de straat, bij elke opbreking van de weg en uitrit van groot kantoor of hotel, staat een aantal mannetjes die het verkeer moeten regelen. Het verkeer is van voetganger tot een colonne bussen. Bij vertrek vanochtend, zaterdag om 09.00 uur, bij ons hotel reden drie bussen weg en bij het verlaten van het hotel stond een man met een verlichte knuppel uitbundig te zwaaien en richting aan te geven waar de bussen heen moesten en het andere verkeer te stoppen.

Het deed me denken aan een dirigent voor een orkest.

Alleen was er één groot verschil.

Deze “dirigent" stond voor een orkest zonder musici; de straat was verlaten, geen verkeer. Een dirigent doet erg zijn best het orkest te leiden, maar er was hier maar één orkestlid….. een bus.

Peter van Praagh