een kijkje achter de schermen

Na de vorige trip, die ik niet heb meegemaakt, heb ik alle verhalen lachend aangehoord met de gedachte dat de vertellers wel een beetje overdrijven.

Er was mij verteld dat we hulp zouden krijgen van hordes Japanners die rennend de podia binnen een half uur leeg zouden maken. Aangezien wij in Nederland meestal met 2 orkestbodes werken en zo’n 1,5 uur de tijd krijgen, vond ik dat maar een sterk verhaal.  

Op weg naar ons eerste concert in de Suntory Hall in Tokyo vraag ik aan Jack, die de vorige reis wel heeft meegemaakt, of we echt zoveel hulp krijgen. Jack-san begint te glimlachen en vertelt René en mij dat we het zelf wel zullen zien. Aangekomen in de warme zaal zie ik dat er toch echt zo’n 10 Japanners van rond de 20 jaar als een soort sprinkhanenploeg het lege podium binnen no time hebben voorzien van de complete stoelenopstelling met lessenaars. Met z’n drieën kijken we lachend toe en vragen we ons af wat wij eigenlijk kunnen doen.  

In de verte horen wij de achteruitrij piep van de vrachtwagen. Ik ga er vanuit dat wij die moeten uitladen. Een paar Japanners horen het geluid kennelijk ook, en rennen langs ons heen naar de wagen. Een wat dikkige man, die me sterk doet denken aan een acteur uit de Karate Kids reeks, brabbelt wat in het Japans en de jongen beginnen als een dolle de wagen leeg te halen. Met handen en voeten proberen we ze duidelijk te maken waar ze de kisten het beste neer kunnen zetten, en ze rennen weer terug. Ik ben blij dat ik een kist in mijn handen krijg en wil richting het podium lopen, maar al snel wordt de kist buigend uit mijn handen gehaald.  

Uiteindelijk is aan ons de taak om de kisten uit te pakken en het orkest verder op te bouwen, waarna we een half uur later tevreden toekijken naar het resultaat en lachen om het feit dat het hier heel anders gaat dan in Musis Sacrum.

Na wat over en weer gebuig als dank naar onze helpers wordt het liedje achteruit gespeeld als het concert is afgelopen.  

Na zo’n dag hard werken en een paar sake achterover te hebben geslagen, val je wel heel lekker in slaap.

Farshad Boin,met de groeten van Jack-san en René.