Concert in Iwaki

Jacinta en (D)i©k staan om 07.20 uur op. Vandaag gaan we een retourtje Iwaki maken, om daar om 13.00 uur te gaan repeteren en om 15.00 uur – let wel, op zaterdagmiddag – te gaan concerteren.

Maar eerst moet ik even een persoonlijke anekdote over gisteren kwijt. Drie dagen voor ons vertrek naar Japan schreef ik een mailtje aan de SM-club du Japon, dat ik als eigenaar van een Citroën SM en lid van de Nederlandse club, naar Japan zou reizen. In het mailtje vermeldde ik alle steden en concertzalen die we met HGO aandoen. Als Citrofiel dacht ik, daar hoor ik nooit meer iets van. Maar gisteravond, in de pauze van ons eerste concert in Japan, werd mij een foto bezorgd van een glimmende zwarte SM met op de achterkant mijn naam en de mededeling dat ik werd verwacht in de parkeergarage van het aan de Suntory Hall grenzende, fraaie ANA-hotel.

Na ons eerste zeer succesvolle concert met het Japan Philharmonic Orchestra en langdurige ovaties, togen Jacinta en ik naar de parking.

En warempel, daar stond vooraan in ons blikveld een schitterende, glimmende, zwarte Citroën SM, met daarvoor een nog meer glimmende eigenaar, de in Noordwest Tokyo woonachtige Shunsuke Akugi. Als je in Tokyo zo’n zeldzame Franse automobiel uit 1973 in je bezit hebt, dan moet je nog een graadje ernstiger met het Citroënvirus zijn besmet dan als Europeaan. En dat bleek dan ook!

Deze tekstschrijver van het Japanse TV-journaal bleek een echte liefhebber. We bekeken samen een half uur lang zijn bolide en de Maserati motor, en Jacinta maakte een fotoreportage, terwijl door de luidsprekers een harde Japanse vrouwenstem onafgebroken kakelde, zee vermoeiend als je elkaar al niet echt gemakkelijk verstaat. Als toetje op deze spontane ontmoeting, werden we in een van de 139 Japanse SM’s naar ons hotel gebracht. Een rit van een klein halfuur, dwears door het centrum van Tokyo. Formidable!! Ik ben benieuwd in welke steden nog meer SM-eigenaren voorrijden.

Vóór dit avontuur hadden we ook al een enerverende middag meegemaakt. Na een repetitie met al het HGO-repertoire in het avondconcert zagen we onze collega’s van het Japan Philharmonic Orchestra terug. Gezamenlijk repeteerden we de Bolero en Ouverture 1812, waarbij wij als HGO-koperblazers alleen de finale meespeelden vanachter uit de zaal, als zogeheten “banda”, met ons zevenen, aangevuld m et een Japanse trompettist en trombonist. Hier wil ik even melding maken van alle voortreffelijk gespeelde blazerssoli in de Bolero, bijna allemaal gespeeld door HGO-ers. Zoals collega trombonist Jilt de trombonesolo speelde, is werkelijk onovertroffen! Klasse Jilt, het Japanse publiek onderstreepte dit door een daverend applaus van het type dat we in Nederland niet kennen. Dat voelt geweldig na de (in)spanning van het spelen.

Het voorgaande schreef ik tussen 10.15 en 11.15 in de trein op weg naar het noorden. We zijn een kwartier later vertrokken dan gepland, omdat onze Shinkansen (kogeltrein) niet rijdt vandaag, vanwege de harde wind die bovendien in Tokyo vergezeld ging van regen, bijna hetzelfde weertype als bij ons vertrek uit Arnhem. Er wordt nu aangekondigd dat we over 5 minuten de trin uit moeten en dan gaan we verder met de bus. Om 12.00 uur vertrekt de bus vanaf station Koriyama.

We zijn om 13.20 uur aangekomen in Iwaki. Een kwartier later begonnen we met een korte repetitie. Sheherazade repeteerden we nog geen 5 minuten, de 3 toegiften ietsje langer. Voor Danny Boy, Kobayashi’s favoriet, en de Hongaarse Dansen 1 en 5 van Brahms was ook niet veel tijd meer, want het concert moest echt om 15.00 uur beginnen.

Ondanks de weinige voorbereiding liep het concert vrijwel vlekkeloos en bij vlagen buitengewoon geïnspireerd. Proficiat voor soliste Frederieke Saeijs, die vandaag voor het laatst met ons schitterde in Bruch.

Proficiat eveneens voor Roeland Gehlen, die ondanks slaaptekort buitengewoon soleerde in Sheherazade. Maar eveneens voor een hele reeks blazerssolisten, die ik hier niet ga noemen.

Het door ca. 1.600 man bezochte concert werd in de geboorteplaats van Maestro Kobayashi een overweldigend succes. Na twee toegiften was het – inmiddels staande – publiek niet stil te krijgen, en toen we na het verkleden de grote concertzaal verlieten, stond een twintigtal ons nogmaals uitbundig buigend “uit te klappen”. Zo worden we hier behandeld als supersterren. Ik weet het nog goed van twee jaar terug, maar het blijft een aparte ervaring.

Na het door de firma Alios gesponsorde concert was er een ontvangst  in hotel Washington. Compleet met officiële speeches, o.a. van onze burgemeester van Arnhem (P. Krikke) en met heerlijke drankjes en Europese spijzen. Nadat ik nog enkele filmpjes voor het weblog heb gemaakt, kwam ik aan een tafel terecht bij o.a. twee golfvrienden van Maestro Kobayashi en ook zijn beste vriend vanuit zijn jeugdjaren kwam nog even bij ons zitten. De golfvrienden bleken hoteleigenaren, en Jacinta en ik zijn inmiddels uitgenodigd om gratis in een niet-Engelssprekend hotel van een van hen te komen logeren.

Al met al een gezellige, feestelijke nazit en een lekker maal. Exact om 20.20 uur reden we per bus weg uit Iwaki. Precies volgens schema, maar niet naar de snelle trein want de terugweg doen we helemaal per bus. Aankomst in Tokio is klokslag 23.00 uur.

Morgenochtend vertrekken we om 09.00 uur weer per bus naar het vliegveld voor een vlucht naar Toyama.

Dick Bolt.