Al fietsend de Japanse cultuur voorbij

Een zonnige dag in Tokyo breekt aan. Om de dag gezond te starten gaan we op zoek naar een Japans ontbijt…? Misschien toch maar een bruin broodje met kaas om de dag vezelrijk te beginnen. Al snel ontstaat het idee om Kamakura te bezoeken, een buitenwijk van Tokyo, met haar mooie tempels en de beroemde grote Boeddha.

Als cultuurminnende Hollanders passen we ons aan de Japanse normen en waarden aan. Ondanks het feit dat de metrolijnen alleen in Japanse tekens staan aangegeven, knikken we na uitleg van een welwillende Japanner heftig ja, ook al begrijpen we het niet volledig….het is immers onbeleefd om het nog een keer te vragen. Zelfs als een van ons zijn neus moet snuiten, gebeurt dit discreet in een hoekje….dit mag immers niet in het openbaar.

Eenmaal aangekomen in Kamakura zien we tot onze verrassing dat de Japanners een oud-Hollands gebruik in ere houden: de fiets!

De afstand tussen de tempels is te groot om te lopen, dan biedt de fiets uitkomst.

We bezichtigen o.a. de Hase-dera tempel. De tempel staat in een prachtige tuin. Op het tempelcomplex staan honderden beelden van Jizô, de beschermheilige van reizigers en kinderen. Jizô, tevens de titel van het speciaal voor deze tournee gecomponeerde werk van Kees Olthuis. De tijd vliegt voorbij. Vandaar het plan om een kortere fietsroute te nemen. In volle vaart fietsen we een bord voorbij, met rode Japanse tekens. Wat zou daar staan?

Al snel wordt duidelijk wat de betekenis van het bord was. We kijken naar beneden op een mooi rotspad met achter ons drukgebarende Japanners. Helaas, er is geen weg terug meer. Het werd een spectaculaire afdaling, downhill in een rotskloof, met de fiets aan de hand. Onderweg krijgen we de vraag van een Japans meneertje waar we vandaan komen. “Aha, Oranda, jullie denken zeker dat alles plat is.”

We sluiten deze mooie dag af met een verrukkelijke tepanyaki maaltijd. Tegenover ons zit een Japanse vrouw in haar neus te peuteren. Dat mocht toch niet?

Met zijn allen concluderen we dat het individu kleur en flexibiliteit aan de algemeenheid van zijn cultuur. We hopen dat het Japanse meneertje van de rotsafdeling zich dat ook bedenkt, mocht hij ooit Nederland per fiets willen bekijken.

Pieternel van Lent en Boukje Raes